9u41'06" - "You are an Ironman!"
9u 41min en 6 seconden na mijn start in de Pacific kwam ik over de meet en hoorde ik speaker Mike Reilly de gevleugelde woorden zeggen "Pieter, you are an Ironman!". Hier en daar had ik me laten ontvallen dat ik hier in Hawaii graag onder de 10u zou duiken, wel wetende dat dit aartsmoeilijk zou zijn... maar nu heb ik mezelf verbaasd: dik onder de vooropgestelde 10u. Zwemtijd is 1u17, fietstijd 5u01, marathontijd 3u16. Zalig gevoel, die aankomst op Alii Drive. Ben zo gelukkig met dit resultaat.
Foto is screenshot van de live internetbeelden van de wedstrijd (thx to Kenneth De Neve).
Kona bike count
vr. 8 oktober - Mijn laatste relaas uit Kona voor de wedstrijd. De day before begon voor Dennis en ik bij een ontbijt georganiseerd door de mensen van Muscle Milk; dit is een eiwitrijk drankje, onderdeel van de Pepsi-groep, waarmee ze hier stevig uitpakken op de Amerikaanse sportmarkt. Drievoudig Hawaii-winnares (en topfavoriete) Chrissie Wellington wordt erdoor gesponsord, maar zij stuurde haar kat naar het ontbijt. Het was een relaxed treffen in een gigantische villa langs Alii Drive, met een leuke tuin die tot aan de oever van de oceaan reikt. Met lekkere pancakes deden we wat ons vandaag te doen staat: "carboloaden", het opladen van je lichaam met koolhydraten zodat je op wedstrijddag met een volle tank aan de start staat. Ik drink ook de dag door Leppin CarboLoad, waardoor ik ook stevig pre-hydrateer en een goede vochtbalans heb morgenvroeg; tijdens de wedstrijd veel drinken zal natuurlijk ook nodig blijven. Ik deed nog een korte zwemtraining in het Kona Aquatic Center (met ook Jim Beuselinck - zie foto hieronder), en ging met Dennis nog even lopen op Alii Drive.
Na de middag bracht ik alles in gereedheid voor de wedstrijd, want ik moest de fiets gaan inchecken. De transitiezone (zone tussen zwemmen en fietsen, en tussen fietsen en lopen) bevindt zich op de pier en er heerste een drukke bedrijvigheid. Tientallen vrijwilligers helpen je met de formaliteiten: je fiets en helm worden gecontroleerd, je gaat hem plaatsen volgens nummer en je hangt de transitiezakken (met daarin oa loopschoenen) in de voorziene rekken. Naar jaarlijkse gewoonte zitten een paar spotters langs de kant met een notitieboekje de zogenaamde Kona Bike Count te houden: dat is een telling die populair is in de fietsindustrie en waarbij gekeken wordt hoeveel triatleten op dit wereldkampioenschap met welk merk van fiets, wielen of versnellingsgroep rijden... De laatste jaren is Cervélo veruit het populairst. Op Marino Vanhoenacker na liep ik er alle Belgische toppers tegen het lijf: Frederik Van Lierde, Rutger Beke, Bert Jammaer, Sofie Goos en Tine Deckers. Onze ploeg van het Leie Triathlon Team Latem met pro's Rutger Beke, Frederik Van Lierde (rechts op foto hieronder) en Dennis Devriendt (links) alsook age grouper Jim Beuselinck en mezelf zal morgen niet onopgemerkt blijven. Tune in op www.ironman.com om de wedstrijd live te volgen: pro start om 18u30 (Belgische tijd), age group start om 19u00.
Paradise Helicopters
do. 7 oktober - Je zou het misschien niet denken maar mijn dagen hier zijn goed gevuld. Veel training moet er thans niet meer gebeuren: de spieren wat loszwemmen om het watergevoel te behouden, korte fietstochtjes tot 60km om de motor eens te doen draaien en morgen nog een laatste loopje. Ik ben mij gisteren ook gaan registreren. Dat is een reeks formaliteiten om je start te garanderen: enkele documenten van niet-aansprakelijkheid ondertekenen, je gewicht laten optekenen en je race package (startnummer, elektronische chip, ed.) ophalen. Onvermijdelijk loop je ook even op de race expo, een tentendorp met standjes van fiets- en kledijmerken, of alles wat nuttig kan zijn voor een triatleet; bij Cervélo kreeg ik een "Hawaii 2010" t-shirt mee.
In de namiddag stond een buitengewone ervaring op het programma: een 2 uur durende helicoptervlucht over The Big Island. Kona ligt op het grootste eiland van de Hawaïaanse archipel, en dit eiland heeft een enorme natuurrijkdom in petto. De helicopter toonde ons plaatsen die we anders niet zouden zien: we vlogen over de enorme lavavelden rond de Queen K Highway, over uitgestrekt tropisch woud en kwamen langs de vulkanen Mauna Kea (als je vanaf de voet in de oceaanbodem zou rekenen is dit de hoogste berg ter wereld!) en Mauna Loa. Anders dan met een helicopter krijg je nooit een inkijk in de vulkaankrater, waar we de kokende lava zagen opborrelen. Aan de noordkant van het eiland vlogen we langs prachtige kusten met immens hoge watervallen, en door de weggeërodeerde valleien. Een tocht om nooit te vergeten!
Voor mij zit nu stilaan het toeristisch gedeelte erop; ik heb dit meegepikt in de mate dat het mogelijk was in mijn wedstrijdvoorbereiding. Vanmorgen startte ik met een ritueel dat ik Frederik Van Lierde zo vaak zag doen voor grote wedstrijden: de tondeuse bovenhalen en mijn haar op 3mm lengte laten afschreven. Dennis Devriendt is militair, dus hij wist er wel raad mee. Met Rutger Beke, Frederik Van Lierde en Tine Deckers ging ik een uurtje rijden op de highway; Rutger en Frederik lasten enkele snelheidsblokjes in, waardoor ik hard op de tanden moest bijten om in de wielen te volgen... er zitten hier een paar Belgische atleten met bijzonder goede benen! Vanmiddag was er de briefing voor de pro atleten, waar ik Dennis afzette: nooit tevoren zag ik zo'n schare van toptriatleten samen, de hele wereldtop in onze sport.. indrukwekkend, en reken maar dat zaterdag het veld heel kort opeen zal zitten en keihard zal strijden. Het is trouwens heel goed om Dennis rond mij te hebben de hele dag: hij is mijn mister no stress... waar bij anderen de spanning begint op te komen voelen Dennis en ik ons echt relaxed. Bring it on!
Biests are out
di. 5 oktober - Vanmorgen zijn Dennis, Céline en ik rond 7u30 naar de Pier gegaan om het zwemparcours af te zwemmen. Het was er al meteen een enorme drukte. Mijn Duitse sponsor Biestmilch deed er zoals jaarlijks een promoactie en deelde badmutsen uit, en we liepen er een pak Belgen tegen het lijf; ook Rutger Beke, Bert Jammaer en Tine Deckers kwamen het zwemwater voelen. Ik ging ook mijn nieuwe zwempakje van BlueSeventy oppikken. Het beloofde een warme dag te worden; het zwemmen met de honderden visjes onder je is hier prachtig. Kort na de middag ben ik met Dennis ook nog de Queen K gaan opfietsen. Behoorlijke hitte vandaag, matige wind, maar ik verdraag de omstandigheden allemaal zeer goed: ik heb de indruk dat de superhete wedstrijd in St.Croix (Carraïben) in mei me gewapend heeft voor stevig tropisch weer.
In de vooravond vond dan nog de landenparade plaats, een soort optocht volgens hetzelfde principe als op de Olympische Spelen, maar dan een pak bescheidener en intiemer... gewoon een leuk event, dus ben gaan meestappen in de Belgische delegatie; was vooral tof de andere Belgen eens te spreken.
Nog iets nieuws. Dennis leerde mij hier een lekker Amerikaans frisdrankje kennen, Mtn Dew (Mountain Dew, ofte bergdauw), een drankje van de Coca Cola company... Hij leerde het kennen via Marino Vanhoenacker en is er precies verslaafd aan, dus heb mij er ook aan gezet. Je weet nooit waar het goed voor is!